Gideceğim gün, maaile otogar vedalaşması faslında uzaktan beni izleyen birisini fark ettim: Seneler senelerce benim olmasını düşleyerek sabırla beklediğim küçük adam. Beni geçirmeye gelmiş başka bir şehirden, sessiz sedasız. Sarıldık, azıcık konuştuk, çok üzgündü, benim tüm ailem ona nefretle bakıyordu. Ben otobüse bindim, otobüs kalktı, ben giderken mesaj geldi: " Her şeye rağmen, en önemlisi de bana rağmen gülümsedin.. Ve gittin!.."- Unutulası değildir o an..Ama gülümsenesidir :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder